Het innerlijke vuur in ons

Een bijzonder weekend om nooit te vergeten

Afgelopen weekend was bijzonder. Nee, ik stond niet op een wei tussen een dansende menigte met een pilsje in mijn hand. Ik ging naar een retraite met wat beweegmomenten en meditaties. Rust. Stilte. Reflectie. Dat was waar ik dacht naar toe te gaan. Het werd meer een sportkamp voor vrouwen.

De setting was daarvoor verre van ideaal. In de ruige, zuidelijkste bossen van de Ardennen ploeterde ik samen met 14 andere vrouwen door het hoge gras, door de modder, door het ijskoude water en liep ik door betoverende donkere bossen. We laafden (Judith bedankt voor het mooie woord) ons rondom het licht van onze kaarsen, rondom een kampvuurtje en kookten op datzelfde vuur ons eten.

We verdwaalden (bijna) in dat donkere bos, lieten het eten bijna aanbranden, hadden enorme spierpijn en aten uitzonderlijk gezond. Het verdwalen was eng, het hardlopen en wandelen was fysiek heel zwaar, de koudwaterdips werkten verkoelend, de bootcamp (na twee dagen actie) was vermoeiend en bij het vlotten bouwen waren we te uitgeput om nog helder na te kunnen denken over een snelle aanpak.

Toch deden we het allemaal. En we deden het samen, als sterk team en die teamspirit werkte verslavend. We leerden op elkaar te vertrouwen en sleepten elkaar door alle moeilijke momenten heen. Alle spierpijn en tranen die vloeiden waren het waard. We leerden op onze innerlijke kracht te vertrouwen en kwamen herboren thuis. Niet uitgerust, dat verre van, maar wel mentaal sterker en krachtiger dan ooit te voren.

Onze coach Odille gaf ons net dat duwtje extra. Ze moedigde ons aan en zorgde dat we net dat beetje meer deden dan we dachten dat we konden. Ze wist dat vuurtje in ons allemaal aan te wakkeren. Het vuurtje brandde maar door en gaf ons kracht. Ik voelde het niet alleen bij mezelf, maar ook bij de anderen. De fonkeling in onze ogen, de lach op ons gezicht, de ontspanning in onze lichamen.

Samen maakten we herinneringen voor het leven. De beste herinneringen kun je niet plannen, ze gebeuren. En zo gebeurde het dat wij als vijftien hele verschillende vrouwen samen een krachtig team werden en samen ons innerlijke vuur vonden.

Bedankt, allemaal. Voor drie dagen van afzien, lachen, verdwalen en groeien. We vonden elkaar – en onszelf.  Het innerlijke vuurtje van dit sportkamp voor vrouwen blijft bij mij voorlopig nog wel even nabranden.